PARKTUIN OOSTERHOUW & KLAAS T. NOORDHUIS

 

De Parktuin Oosterhouw begint in de berm voor het huis. Al jaren koopt Klaas de gemeentemaaiers af met een doos sigaren of een fles jenever om te zorgen dat de berm niet veel te vroeg gemaaid wordt. Gele ratelaar en lis, voor strakke aardappelvelden.

Voor een baroktuin met art-deco snoeiwerk. Achter een landschappelijk deel rond de monument bomen. Bij de centrale vijver een architectonische tuin met lange lanen, geometrische motieven naast weelderig bosplantsoen.

De rechte lijnen, de rechtlijnigheid van ontwerp en visie worden verzacht door een beheer waarin natuurlijke elementen de overhand mogen nemen.

Achter een romantisch bos met Japanse invloeden dat bij een ander beheer de hele tuin langzaam over zou kunnen nemen.

 

INTERIEUR OOSTERHOUW TOT 2018

Het clair obscur van het huis ontstaat door de half gesloten blinden, de zware overgordijnen en de lichte witte gordijnen.

Het huis wordt een verhaal in het wisselend licht. Het verhaal van de dichter, de tuinman, de monnik. Van de notaris en de dokter. 

Wie neemt het huis over? en wat gaan zij ermee doen.

Alles licht en wit en stralend? De ramen open naar de tuin?

Muziek gun ik deze plek. Een componist misschien?

Weer een dichter?

Of een groot gezin waar heerlijk gekookt wordt.

 

STABILITAS LOCI

Is het leven een geschenk of een opdracht? Als je het zaad van de winkerakoniet ziet? Of zelfgebreide sokken past, met beide benen op de grond - stabilitas loci - libelles die zich dood vlogen tegen het raam, de eerste zomerpaddestoelen, schijnridders?

Cirkels zijn het. In de natuur en in ons leven. Steeds weer dezelfde dingen zien en doen.

Ik kreeg prachtig verpakte chocolade van een vriend uit de tijd van het klooster.

Op mijn bureau een flard van de bontjas uit het theaterstuk Lost in Hotel Paradise. Ik zou er met touw een hondje van maken dat doodging in de voorstelling De Freudjes/geen familie.

Klaas snijdt rabarber voor een hele productie taarten. Maait het gras over het loof van de dubbele sneeuwklok.

De bladeren bedekken de compost als een geschenk voor toekomstige bewoners. Of zijn wij er volgend jaar nog?