DEDICATION

 

 

 

'Dedication. It has to do with dedication', zegt Mariss Jansons in Kunsthart, 'It's all about the details'.

Geweldig als je een leven kunt leiden waarin je dat zo ver door kan voeren. Meestal loopt alles door elkaar. 

Zoals de laatste weken, waarin ik voor en na de try-outs mails doorkijk voor de tentoonstelling Mode en De Zee. De vlaggen voor het vlaggenschip van ArtEZ staan al. En het campagnebeeld van Louise te Poele met zwerfplastic in de oceaan.

En als ik dan na twee weken terug ben op Oosterhouw is de keuken de werkplaats van Jitske Hagens en Dorien Dolsma die in onze keuken gerechten voor een kookboek fotograferen van restaurant SLA.

Maar bij hen zie ik ook toewijding. Net zoals bij Klaas die weer aan het verpoten is in de tuin, en alle wildpluk voor zijn rekening neemt voor onze sla. Zevenblad, daslook, veldkers. En dit jaar ook geweldige judasoren voor in de bouillon. 

En toewijding bij Jano van Gils die ons de komende tijd gaat helpen bij de ontvangsten mits ik hem help in Wongema.

Ik zal op Stille Zaterdag weer door een dag in het klooster trekken met een refterlezing in de kluis op Oosterhouw. Als voorbereiding op Pasen en als reminder van een Ultimate Design for living.

Dedication.

I AM STERDAM

 

'I love Amsterdam' zegt Bosie als ik na twee weken terugkom van de hectische premiere weken rond Kunsthart. Hij wil niets liever dan zo snel mogelijk verhuizen. Ik ben blij even terug te zijn. Het is geweldig voorjaarsweer en de tuin is nog helemaal in de betovering van de sneeuwklokjes.

De daslook groent op in het blauwe loof. 

Zondag gaan we naar de Zauberflöte. Weer naar Amsterdam!

Binnenkort komen de acteurs van Kunsthart naar Oosterhouw als ze spelen in het Grand Theatre. 

Dat maakt het allemaal wel heel actueel. Kunst en handel. Laat de stad zo'n mooie plek vallen? 

Een theater failliet?

SNEEUWKLOKJES KOORTS & KUNSTHART

Met een premiere voor de boeg is het niet prettig als iedereen een voor een ziek wordt. De laatste week komt erop aan. Kunsthart 

gaat morgen verhuizen van de Mug naar de Toneelschuur in Haarlem. Drie korte stukken van Nathan Vecht worden naast en over elkaar heen gespeeld door drie acteurs. Hoe kunnen we ons verhouden tot kunst. Kunnen we ons wel verhouden tot kunst? 

Op Oosterhouw gaat het leven door. De tuin wordt klaargemaakt door Patrick, Ignace en Jelmer voor het jaarlijkse sneeuwklokjes weekeinde 7 en 8 maart. Klaas moet het alleen doen want ik ben ondergedompeld in het kunstlicht van het theater. Ook werkelijkheid. Ik heb acht platen pistache-cake gebakken voor het sneeuwklokjesgebak.

Hier is alles schilderij. Het pointillisme van de toverhazelaar. De weerschijn van de tuin op het glas van de kas. De gangen met het clair obscur van de Nachtwacht, dat een hoofdrol speelt in Kunsthart. Naast Shostakovich, Rutte en 'Trance'.

RITUELEN

 

 

De Youth Food Movement Academy 2015 laat haar cursus dit jaar beginnen in het noorden. Vanuit Wongema komen 32 deelnemers een voor een aanlopen door de sneeuw naar het warme Oosterhouw. Klaas wacht ze op, heet ze welkom en wijst ze de weg naar de keuken.

Een keer niet formeel ontvangen door de voordeur maar op de plek waar het eten bereid wordt. David en ik zijn al de hele dag bezig een maaltijd voor te bereiden rond rituelen.

Aardperen uit de tuin en gerechten die door allerlei sponsors gebracht zijn worden verwerkt rond het 'ei'. De eiwitten stijfgeklopt met slagroom en citroenrasp voor een luchtige dagkaas als toetje. De eidooiers verwerkt in een botersaus.

We kregen varkenswang die een nacht lang is gegaard en groenten, die we deels frituurden als tempura en aan de studenten serveerden bij de Aga en de open haard en deels tot een krachtbouillon verwerkten. 

Het informele van de aankomst werd formeel bij een rituele handwassing voor ieder aan tafel ging. Daar lag een gekookt 'ei' dat de wereld in ging op Instagram. Voer voor een later gesprek in de bibliotheek met David.

Daar was het thema dat vormen rondom eten belangrijker zijn dan vaak gedacht.

De aandacht gaat vaak te veel naar het voedsel op zich. Maar uiteindelijk gaat het om het leven, om het ontmoeten.

Rituelen stellen een ervaring uit. Bereiden die voor en geven betekenis. Het rondschillen van een appel maakt dat de appel beter smaakt.

Ook een Foodselfie is als post-postmodernritueel een poging om te delen. Ook al lijkt hij in eerste instantie de aandacht te versnipperen en het moment te verstoren.