BLADE RUNNER

Terug in het noorden. De meimaand is al weer voorbij. Intussen is het gras nog niet gemaaid. Staat de tuin vol fluitenkruid, bloeien de meidoorn, de madelief, boshyacint en vergeet-mij-niet. En in de kas een gigantische brandnetel met bladeren van wel 20 centimeter.

Ik heb moeite de tuin aan te raken.

Eerst een tekst schrijven voor het komend Proustsymposium op Oosterhouw 12 juni. Ik lees een passage voor uit het laatste deel 'De tijd hervonden' en spiegel die aan de mystieke weg. Het moment dat het verleden over het heden schuift en de tijdloze mens herschapen wordt door de herinnering: 

'Maar keren een geluid, een geur, voorheen al eens gehoord of opgesnoven, tegelijkertijd in heden en verleden terug,..., dan komt de permanente, doorgaans verborgen essentie der dingen vrij, en ons ware ik, die - soms al een lange tijd - dood leek te zijn, maar het niet helemaal was, ontwaakt en roert zich zoals hij het hemels voedsel dat hem wordt aangedragen opvangt.'

We maken dus momenten mee 'buiten de tijd', en dan pas zijn we gelukkig, vrij, niet bang voor de dood. En ondertussen werken we aan het paradijs van ons zintuiglijk leven. 

Ik kreeg daarvoor van Klaas een Japans tuingereedschap dat zo in een actiefilm zijn bloedig werk zou kunnen doen. Ik laat de jongens ermee het fluitenkruid steken.

We gaan Venetiaanse gerechten maken op het symposium uit het kookboek Polpo. We hebben dagenlang in het Venetië van Proust gelopen en de biennale bezocht. Verwend door de kok van Kees en Marwyah, Luciano, die kookt vanuit zijn groentetuin op een van de eilanden van de lagune. 

Christian Kolk maakt hier een begin met het jaarlijks snoeiwerk en het wel heel langzaam groeiend eikje, een zaailing uit Hokkaido , komt dit jaar weer prachtig uit.

Voor het eerst een zijtak en een bloesemknop.

A L'ORANGE

 

Koningsdag nieuwe stijl is voor ons zoals Koninginnedag al jaren is. Zorgen dat je zo ver mogelijk van de drukte bent. Later pas kijken wat Maxima aan had. 

Wel is hier traditie om bij de dominee een oranjebitter te drinken. En dan te zeggen hoe beroerd die smaakt. Dan dat Klaas sinds Maxima geen koninkrijk meer erkent. Dat de anderen zeggen hoe goed ze het doet. Hoe het komt dat de kinderen blond zijn terwijl haar haren geverfd zijn, etc.

Ik houd wel van een Koningshuis. Een lange lijn is heel wat waard in een tijd met te veel verandering. Ze mogen het goed doen, matig, en briljant. En ook fouten maken.

Hier beproefde oranje recepten: Sinaasappeltaart, Sinaasappeltrifle, en nieuw: Jano's sinaasappelamandelgeitenkaastartetatin.

Witlof halveren, hart eruit, in boter, olie en honing carameliseren; amandelen hakken en mengen met verse tijm, geitenkaas en sinaasappelrasp; uien bakken en inkoken met sinaasappelsap; witlof op de bodem, kaasmengsel en uien eroverheen, dan bladerdeeg erop en gaarbakken op 180oC of op het laatst iets hoger.

Tijd genoeg als je binnen blijft!

LIFE IS A MIRACLE

 

 

 

Het MugWeekend in de Amsterdamse Stadsschouwburg op 8, 9 en 10 mei gaat vooraf aan de opening in het Zuiderzeemuseum van de tentoonstelling Mode en De Zee op de 21e mei. In de drukte van het heen en weer reizen is de ontluikende lente een wonder.

Ik probeer weer grip te krijgen op de tuin. Maar meestal komt het niet verder dan er rustig wat rondlopen en hier en daar wat wegplukken. 

Ik denk dan aan de kwaliteit van een geïsoleerd leven. In het klooster. In de tuin van Oosterhouw. Hoe isolatie doorwerkt, maar ook ineens doorgeprikt kan worden door de realiteit. Dan stroomt het gewoel van de wereld als een enorme golf binnen. Wat wordt er een boel gemaakt. Wie wacht daarop? 

Klaas krijgt meer en meer zin in alles. Met Ignace zet hij de tent op. Spuit en schrobt het zeil schoon van algen. Elke dag schoffelt hij een stuk van de zandpaden.

Ik richt me op de voormalige moestuin. Nu een kruidentuin met munt, rabarber en aardperen voor de catering.

De bronzen boot van Henk Slomp vaart in de lucht. Ik denk aan al die bootvluchtelingen, die hun leven wagen. Voor wat voor een leven doen ze dat? Uitzichtloze blikken, kansloos bestaan. Wat hebben wij een luxeproblemen in het Westen. Wat staan we machteloos te kijken. We gaan gewoon maar door.

Bleekpotten staan op de jonge rabarber voor de rabarbertaart. De munt woekert voor de thee en de laatste aardperen zijn geoogst voor een eigen versie van de Japanse salade met aardappelen gecombineerd met aardperen en gepocheerde oesters van de Waddenkust in plaats van mosselen. Na twee groepen met 30 Duitsers nu 21 Belgen op bezoek. 

Jano helpt. Dan komt alles goed. 

Het bed dat ik ooit zag bij Wim de Vos kan je zo bij de houthandel laten zagen. Ik wil het ook ooit voor een nieuwe plek gaan gebruiken. Nu getekend voor Hannah, de actrice in Kunsthart 

Balthassar met Priscilla en Esmeralda lopen warm voor quality time. Ik ben benieuwd waar ze de nesten gaan verbergen en of de jongen het overleven.